چهارشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۸ Wednesday 19th of June 2019
ads
ads
ads
  2 ماه قبل     ایرنا

تهران- ایرنا- از ابتدای به قدرت رسیدن دونالد ترامپ به‌ عنوان رئیس جمهوری آمریکا از 20 ژانویه 2017 تاکنون، مسئله فلسطین در مقام یکی از مهم‌ترین مسائل پیشروی کاخ سفید مطرح شد. ترامپ با ایجاد کارگروهی ویژه به رهبری جرد کوشنر داماد خود، ارائه طرحی برای حل مسئله فلسطین را خواستار شد که در نهایت از آن به ‌عنوان «معامله قرن» یاد می‌شود.


اکنون با گذشت بیش از دو سال از دوران ریاست جمهوری ترامپ به نظر می رسد کاخ سفید قصد دارد طرح موسوم به «معامله قرن» را به صورت رسمی اعلان کند. امکان اعلام رسمی طرح «معامله قرن» در شرایطی است که طی چند ماه گذشته دونالد ترامپ گام های بزرگی را در راستای توجیه و مشروعیت بخشی به زیاده خواهی های رژیم صهیونیستی برداشته است. از یک سو، رئیس جمهور آمریکا در اقدامی جنجالی سفارت واشنگتن را از اورشلیم به بیت المقدس انتقال داد و از سوی دیگر، اخیرا حاکمیت رژیم صهیونیستی بر بلندی های جولان را به رسمیت شناخت. اکنون در وضعیت جدید نیز به نظر می رسد ترامپ قصد دارد با اعلان رسمی طرح معامله قرن، مسئله فلسطین را برای همیشه در راستای منافع تل آویو و یهودیان به سرانجام برساند که این اقدام را می توان همچون برافروختن آتش در سرزمین های اشغالی ارزیابی کرد. ** افشای ابعاد جدید معامله قرن روزنامه واشنگتن تایمز آمریکا در گزارشی به قلم رئیس انستیو موسوم به مجمع خاورمیانه در آمریکا جزئیاتی را در خصوص «معامله قرن» منتشر کرده که قرار است از سوی ترامپ به عنوان طرح صلح خاورمیانه اعلام شود. به گزارش ایسنا، دنیل پایتز، رئیس مجمع خاورمیانه در این گزارش در واشنگتن تایمز می نویسد: طرح صلح دونالد ترامپ برای درگیری فلسطین و اسرائیل دو سال پیش مطرح شد و تا به امروز تنها خود او و تعداد کمی از دستیارانش جزئیات دقیق این طرح را می دانند. با این حال جریانی از اطلاعات افشا شده که از انسجام داخلی کافی برخوردار بوده و از طریق گفتگوها با مقامات دولتی تکمیل شده، یک دورنمای ملموس را از محتویات این طرح ارائه می کند. این جزئیات نشان می دهند که این طرح به نوعی یک تبادل بزرگ است: کشورهای عربی اسرائیل را به رسمیت می شناسند و اسرائیل فلسطین را به رسمیت می شناسد و پایتخت هر دوی آنها شهر قدس است. این رویکرد دارای عناصری است که در چندین مرحله در سال های گذشته و به عنوان مثال در سال 2016 از سوی عبدالفتاح سیسی رئیس جمهوری مصر، در سال 2009 از سوی دولت اوباما، در سال 2002 از سوی ابتکار عمل صلح عربی و حتی در سال 1990 از جانب طرح تقارنی که من ارائه کردم، مطرح شده است. این طرح های قبلی یا از اسرائیل می خواهند اول اقدام کند یا خواهان اقداماتی همزمان از سوی اسرائیل هستند. در مقابل اما طرح دونالد ترامپ می خواهد که کشورهای عربی ابتکار را آغاز کنند و اسرائیل به آن پاسخ دهد. این تغییر سبب شد که محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین هنگامی که در ماه مه 2017 با دونالد ترامپ ملاقات کرد معامله قرن را رد کند. یک گزارش نشان می دهد که محمود عباس مدت ها از ارائه چنین طرحی نگران و شدیداً با آن مخالف بوده است. جزئیاتی از این طرح که تا حدی به نفع فلسطینی هاست عبارتند از: فلسطین متشکل از کل منطقه «الف» و منطقه «ب» در کرانه باختری و بخش هایی از منطقه «ج» است که در مجموع 90 درصد کرانه باختری را شامل می شود. همچنین پایتخت آن در داخل یا نزدیکی مرزهای شهرداری اشغالگران در قدس یا در نزدیکی آن و احتمالا شامل منطقه ای از شعفاط تا العیسویه، ابودیس و جبل المکبر باشد. یک سازمان بین المللی بر یک اداره مشترک اسرائیل - تشکیلات خودگردان فلسطین برای مدیریت مناطق پیرامون شهر قدیمی قدس نظارت می کند. یک نهاد مشترک اردن-تشکیلات خودگردان فلسطین مکان های اسلامی شهر قدس را کنترل می کند. مصر، اردن و لبنان حقوق بیشتر در اختیار ساکنان فلسطینی خود قرار می دهند. ساکنان یهودی در شهرهای کوچک تر کرانه باختری جا به جا می شوند. یک گذرگاه زمینی کرانه باختری و غزه را به هم متصل می کند. غزه هنگامی که تشکیلات خودگردان فلسطین کنترل آن را دوباره به دست می آورد به فلسطین ملحق می شود. واشنگتن یک بسته کمک اقتصادی هنگفت (شاید به میزان 40 میلیارد دلار یا به نوعی 25 هزار دلار به ازای هر فلسطینی ساکن کرانه باختری) برای تشکیلات خودگردان فلسطین در نظر می گیرد. فلسطین دسترسی موقت به بنادر و فرودگاه های گزینش شده در اسرائیل، تا زمانی که یک سری تأسیسات انحصاری با استفاده از اعتبارات خارجی برای تشیکلات خودگردان فلسطین ساخته شود، پیدا می کند. در ازای آن نیز فلسطینی ها باید یک سری محدودیت ها را بپذیرند این محدودیت ها عبارتند از: تداوم کنترل ارتش اسرائیل بر مرزهای فلسطین و دسترسی های هوای و دریای آن و دره اردن. به رسمیت شناختن قانونی شهرک های یهودی بزرگ تر به میزان 10 درصد از خاک کرانه باختری و شاید الحاق این شهرک ها به اسرائیل از سوی دولت آمریکا. صرف نظر کردن از حق بازگشت فلسطینی ها ساکن خارج از سرزمین های اشغالی در ازای دریافت غرامت. ** دفاع دولت ترامپ از طرح «معامله قرن» همزمان با افشا شدن جزئیاتی دقیق از طرح معامله قرن، کاخ سفید با جدیت از ارائه این طرح در مقام طرحی واقع بینانه دفاع می کند. در واقع، افرادی که با تیم کوشنر صحبت کرده اند، می گویند کوشنر و دیگر مقامات ایالات متحده ایجاد صلح و توسعه اقتصادی را با به رسمیت شناخته شدن اسرائیل از سوی کشورهای عربی و پذیرش نسخه ای از وضعیت کنونی در مورد «خودمختاری» فلسطین و مخالفت با «حق حاکمیت» آنها مرتبط کرده اند. یک مقام ارشد کاخ سفید روز جمعه گفت: معتقدیم این طرح منصفانه، واقع بینانه و اجرا شدنی است و مردم را برای زندگی بهتر توانمند می کند. ما به تلاش های گذشته و ایده های مطرح شده از جانب دو طرف و شرکای منطقه ای نگاهی انداخته ایم و به این نتیجه رسیدیم که این تلاش ها کارآمد نبوده است. بنابراین، ما رویکردی غیر متعارف بر پایه عدم لاپوشانی واقعیت و بیان حقایق در پیش گرفته ایم. به گفته کوشنر این طرح چهار محور دارد؛ آزادی، احترام، امنیت و فرصت. کوشنر ماه فوریه در مصاحبه با اسکای نیوز عربی گفت: می خواهیم مردم آزادی فرصت، آزادی مذهبی و آزادی عبادت، بدون توجه به دینشان داشته باشند. مقدمه چینی آمریکا در میان گروههای فلسطینی برای پذیرش معامله قرن در شرایطی که حدودا تا دو ماه آینده از طرح معامله قرن به شکل رسمی رونمایی خواهد شد، در میان خود گروههای فلسطینی نیز به نظر می رسد آمریکا در پی ایجاد بستر لازم جهت پذیرش این طرح است. در همین زمینه، بر اساس گزارش خبرگزاری تسنیم، سال 2014 بود که گروه های فلسطینی پس از 7 سال اختلاف داخلی بر سر تشکیل دولت وفاق ملی به توافق رسیدند. این دولت که هفدهمین دولت فلسطین پس از توافقنامه اسلو محسوب می شد روز دوشنبه 2 ژوئن 2014 (12 خرداد 1393) تشکیل شد. ریاست این دولت را رامی الحمدلله، رئیس اسبق دانشگاه النجاح فلسطین و دبیرکل کمیته مرکزی انتخابات تشکیلات خودگردان بر عهده داشت. الحمدلله دوشنبه 28 ژانویه 2019 (8 بهمن 1397) استعفای خود را ارائه کرد و بدون وقفه با موافقت ابومازن پذیرفته شد. الحمدلله 1705 روز نخست وزیر بود و از این حیث طولانی ترین دولت را در فلسطین ریاست کرد. ابومازن با بی توجهی به دیدگاه مخالف گروه های فلسطینی 10 مارس 2019 (19 اسفند 1398) دستور تشکیل دولت جدید را به «محمد اشتیه» ابلاغ کرد. محمد اشتیه اعضای دولت خود را پس از یک ماه معرفی کرد. دولت محمد اشتیه از دو جهت منحصر به فرد بود. او دولتی با 23 عضو را معرفی کرد. این در حالی بود که دولت او وزیر کشور و اوقاف نداشت و خود محمد اشتیه این دو پست را سرپرستی خواهد کرد. دولت محمد اشتیه قرار بود روز شنبه 13 آوریل 2019 (24 فروردین 1398) سوگند یاد کند، اما در سوگند محمد اشتیه و وزیران دولتش بخشی از این سوگند حذف شد. جمله «ملت و میراث ملی اش» حذف شده بود.. سوگندی که دولت محمد اشتیه یاد کرد دوباره تکرار شد تا به دلیل حذف بخشی از آن غیر قانونی بودن آن رفع گشته، دولت محمد اشتیه کار خود را آغاز کند. در مجموع، به نظر می رسد او برای آنکه خواسته های آمریکا و صهیونیست ها را اجرایی کند به دولتی نیاز دارد که زیر بار تعهدات گروه های فلسطینی نباشد. چه بسا حذف بخشی از سوگند که اخلاص به ملت فلسطین و میراث ملی را تصریح می کند تعمد و مقدمه ای برای بیان اقداماتی باشد که قرار است در زمانی نه چندان دور اجرایی شود. آنچه که صهیونیست ها آن را در قالب الحاق کرانه باختری و ترانسفر جمعیت فلسطین به خارج از فلسطین بیان می کنند. منبع: روزنامه روزان؛ 1398.01.27 گروه اطلاع رسانی**9117**2002

سياسي

روزنامه روزان

ترامپ و معامله قرن

مساله فلسطين در خاورميانه

ارتباط با سردبیر newsroom@irna.ir

تماس بی واسطه با مسئولین

ادامه خبر :