شنبه ۴ خرداد ۱۳۹۸ Saturday 25th of May 2019
ads
ads
ads
  1 هفته قبل     ایرنا

تهران- ایرنا-دیدار مایک پمپئو، وزیرخارجه امریکا با ولادیمیر پوتین، رییس ‌جمهوری روسیه را اگرچه می‌توان یک دیدار مهم ارزیابی کرد اما از سوی دیگر آن را نمی‌توان نقطه عطفی در روابط میان دو کشور دانست چرا که به حدی مسائل و اختلافات متنوع و پیچیده میان روسیه و امریکا وجود دارد که با یک سفر و حتی چندین دور مذاکره میان مقام‌های سطح بالای دو کشور نمی‌توان چشم‌انداز روشنی را برای بهبود روابط دو کشور مشاهده کرد.


روزنامه اعتماد در یادداشتی به قلم شعیب بهمن آورده است: از اختلافات سیاسی گرفته تا رقابت های ژئوپولتیک و همچنین اختلاف نظرهایی که در زمینه های اقتصادی و انرژی میان دو کشور وجود دارد تا انواع و اقسام جنگ های نیابتی، مجازی و سایبری میان دو کشور، مباحث را پیچیده تر از آن کرده که با یک سفر بتوان انتظار داشت اتفاق ویژه ای در روابط دو کشور رقم بخورد. در نتیجه می توان گفت در حال حاضر چندان چشم انداز روشنی برای حل یا کاهش اختلافات میان دو طرف وجود ندارد بلکه همچنان اختلافات در حوزه های مختلف وجود دارد و حتی می تواند شیب قابل توجهی به سمت بالا داشته باشد. نمونه های این اختلافات را می توان در مورد سوریه، اوکراین، ونزوئلا و حتی مساله ایران مشاهده کرد. اگرچه شخص دونالد ترامپ به عنوان رییس جمهور ایالات متحده علاقه زیادی برای بهبود روابط میان دو کشور و حتی شخص پوتین دارد اما وقتی ترامپ در جایگاه ریاست جمهوری قرار گرفت عملا با محدودیت های زیادی مواجه شد. دلیل اصلی آن هم در چند حوزه قابل بررسی است؛ حوزه اول به ساختار سیاسی امریکا باز می گردد. وقتی مواضع دو حزب اصلی امریکا را مورد بررسی قرار می دهیم، نه در حزب دموکرات و نه جمهوری خواه دیدگاه مثبتی نسبت به توسعه رابطه با روسیه وجود ندارد. در نتیجه کنگره امریکا هیچ گاه از ایده بهبود روابط سیاسی با روسیه استقبال نکرد. در همین مدتی که ترامپ بر مسند امور قرار داشته هرگاه قصد داشت تا گامی برای بهبود رابطه بردارد شاهد مخالفت های جدی داخلی حتی در میان حزب جمهوری خواه بوده است. موضوع دوم به ساختار دستگاه اطلاعاتی و امنیتی ایالات متحده بازمی گردد. نظامیان و دستگاه های اطلاعاتی دیدگاه مثبتی نسبت به روسیه ندارند. در گزارش های سالانه این دستگاه ها که به صورت علنی منتشر می شود شاهد آن هستیم که روسیه جزو اولین رقبا و دشمنان امریکا شناخته می شود. در نتیجه می توان گفت که این ساختار نیز مانع بهبود این روابط بوده است و در نهایت می توان گفت که افکار عمومی داخلی امریکا نیز در راستای بهبود رابطه با روسیه ترامپ را همراهی نمی کنند. تبلیغاتی که هم در دوره جنگ سرد و هم پس از آن علیه روسیه در رسانه های امریکا انجام گرفته افکار عمومی این کشور را نسبت به روس ها حساس کرده است. در اکثر نظرسنجی های صورت گرفته در امریکا مردم کماکان روسیه را اولین دشمن خود می دانند. از همین رو در افکار عمومی نیز دیدگاه مثبتی نسبت به بهبود رابطه با روسیه وجود ندارد. نکته چهارم اینکه به حدی چالش ها و اختلافات در مسائل متعدد بین دو کشور زیاد است که حل و فصل این مسائل بسیار زمان بر خواهد بود و تا وقتی که تک تک این اختلافات و چالش ها حل و فصل نشود نمی توان صحبت از بهبود روابط کرد. به طور مثال زمانی که در مساله اوکراین رییس جمهور ایالات متحده بخواهد عقب نشینی را در برابر روسیه انجام دهد و الحاق کریمه به روسیه را رسمیت ببخشد، خود را در برابر کشورهای اروپایی قرار خواهد داد. بنابراین متنوع بودن مسائل بین دو کشور به عنوان عامل بازدارنده روابط میان دو کشور عمل می کند و اجازه نمی دهد حتی فردی که با ایده بهبود رابطه با روسیه در جایگاه ریاست جمهوری قرار می گیرد کاری را از پیش ببرد. در حال حاضر در مسائلی که روسیه و امریکا درگیر آن هستند چشم انداز بسیار مبهمی برای آینده آن وجود دارد. به این دلیل وقتی که در تک تک حوزه های مورد چالش دو کشور ورود پیدا می کنیم شاهد آن هستیم که اختلاف نظر بین دو طرف بسیار زیاد است. در مساله ونزوئلا روسیه و امریکا رو به روی هم قرار گرفته اند. روسیه از دولت قانونی مادورو حمایت می کند و امریکا در تلاش برای کودتای سیاسی در این کشور است. در نتیجه این دوگانگی و تضاد در همه عرصه ها قابل مشاهده است. در مورد سوریه شاهد چنین روندی هستیم. در حالی که روس ها از دولت قانونی اسد حمایت می کردند، امریکایی ها از راه های مختلف تلاش کردند تا دولت اسد را سرنگون کنند. در خصوص ایران و شرایطی که امریکایی ها حتی تهدید به درگیری نظامی می کنند و تمامی توافقنامه ها با ایران را زیرپا گذاشتند و نقض کردند مشاهده می کنیم که روس ها نگاه دیگری دارند و از ایران در سطح بین المللی حمایت می کنند. در رابطه میان امریکا و ایران، روس ها همواره بازیگر تعیین کننده ای بودند. اگرچه در دوره اخیر مذاکرات که به برجام منتهی شد و بیشتر مذاکرات میان ایران و امریکا بود، این واقعیت را نباید نادیده گرفت که روس ها در مواقع حساس نقش خود را ایفا می کنند. آنها یا به عنوان میانجی یا به عنوان بازیگری که سعی داشته نزدیک به ایران عمل کنند وارد صحنه شده اند اما در حال حاضر می توان گفت با توجه به افزایش تنش میان ایران و امریکا هنوز روسیه وارد فاز کاهش تنش میان طرفین نشده است. ولی مواضع سیاسی روس ها در سطح بین المللی روشن و مشخص است. آنها تا زمانی که اوضاع بغرنج تر و پیچیده تر نشود ما شاهد تحرک جدی از سوی روس ها نیستیم چرا که آنها بر این عقیده هستند که تنش هم از سوی ایران و هم از سوی امریکا کنترل می شود. اکنون اوضاع از کنترل هیچ یک از طرفین خارج نشده است. آنها زمانی وارد این بحث به صورت جدی می شوند که این احساس را داشته باشند اوضاع در حال خارج شدن از کنترل طرفین است و احتمال وقوع یک درگیری نظامی بسیار بسیار افزایش پیدا می کند. در آن شرایط است که باید منتظر ورود روس ها و تحرک آنها باشیم. در حال حاضر روس ها موضوع را به این شکل نگاه می کنند که امریکا یک تعهد بین المللی را نقض کرده و به ایران نیز حق می دهند که بخواهد بخشی از تعهدات خود را کنار بگذارد و انجام ندهد. اما اینکه بگوییم در حال حاضر روس ها بخواهند به صورت جدی ایفای نقش کنند، در چنین شرایطی وارد این عرصه نمی شوند؛ البته این امکان وجود دارد پیام هایی را از سوی طرفین منتقل کنند اما اگر شرایط پیچیده تر و حساس تر شود یا اینکه مساله به مذاکرات جدیدی منتهی شود در آن صورت می توان گفت که روس ها نقش خود را ایفا می کنند. منبع: روزنامه اعتماد؛ 1398،02،26 گروه اطلاع رسانی **9117**1755

سياسي

روزنامه اعتماد

اختلافات سياسي

امريكا و روسيه

ارتباط با سردبیر newsroom@irna.ir

تماس بی واسطه با مسئولین

ادامه خبر :