دوشنبه ۴ شهریور ۱۳۹۸ عنوان سایت را وارد کنید Monday 26th of August 2019
عنوان سایت را وارد کنید
عنوان سایت را وارد کنید
عنوان سایت را وارد کنید
3 ماه قبل زومیت

پژوهش‌ها نشان می‌دهند که صدای بلند تاثیر درخورتوجهی بر سلامتی انسان دارد و نیز آسیب‌های جبران‌ناپذیری به اکوسیستم‌ها وارد می‌کند.


<p> دیوید اوون ، نویسنده ی مجله ی نیویورکر است که کتاب های متعددی را به نگارش درآورده است، در نسخه ی ماه مه، این مجله مطلبی درمورد آلودگی صوتی و اهمیت پرداختن به آن نوشته است که در ادامه شما را به مطالعه ی آن دعوت می کنیم. </p><p> من درمورد فشردن زنگ در نگران بودم. خوب که دقت کردم، دیدم که زنگ با چسبی قدیمی و خشک به چارچوب در چسبیده است. به آرامی آن را فشار دادم و هنگامی که در باز شد، یک زوج سالخورده به همراه پسرشان به من خوشامد گفتند. پسر از من خواست که او را با نام میانی اش یعنی «مارک» صدا کنم. او سی ساله، بلند قد و مرتب بود. روزی که من او را ملاقات کردم، او یک پیراهن خرمایی رنگ شطرنجی، یک کلاه بیسبال آبی و نوعی محافظ گوش (صداگیر) پوشیده بود که شاید در میدان تیر نظیر آن را دیده باشید. </p><p> مارک و من، در مقابل هم، پشت میز پذیرایی نشستیم و والدین او نیز روی نیمکتی نشستند. مارک درمورد وضعیت خود به من گفت: </p><p> من در کالیفرنیا زندگی می کردم و در رستوران شلوغی مشغول به کار بودم. وقتی فردی یک بشقاب را روی زمین می انداخت یا صدای بلندی ایجاد می کرد، من ناگهان دچار گوش درد می شدم. با خودم فکر می کردم که این صدا آسیب زننده بود ولی چرا فرد دیگری از آن ناراحت نمی شد؟ </p><p> سپس به طور ناگهانی همه چیز بدتر شده بود. صداهای آرام به نظر او بلند می آمدند و صداهای بلند، غیرقابل تحمل شده بودند. ناراحتی حاصل از یک حادثه می توانست برای چندین روز باقی بماند. او از شغل خود خارج شد و نزد والدین خود بازگشت. هنگام بازگشت به خانه، تمام مدت روی صندلی هواپیما سرش را به جلو خم کرده بود و گوش هایش را با دستانش گرفته بود. </p><p> این اتفاقات مربوط به پنج سال پیش بود. وضعیت مارک،  پُرشنوایی  نام دارد. این وضعیت ممکن است با مواجهه ی بیش از حد با صداهای بلند اتفاق بیفتد، هرچند کسی نمی داند چرا برخی از افراد بیشتر مستعد این وضعیت هستند. درمان شناخته شده ای هم برای آن وجود ندارد. قبل از آغاز علائم، مارک زندگی پر سروصدایی داشت و شبیه همسن های خود به کلوب ها، کنسرت ها و باشگاه ها می رفت. او گفت: </p><p> این درد همچون یک التهاب دردناک است و من در ناحیه ی گوش ها و شقیقه ها و نیز پشت سرم احساس فشار می کنم. گاهی اوقات وزوز گوش هم دارم. من و شما یک گفت و گو خواهیم داشت و پس از اینکه شما رفتید، برخی از عباراتی که شما گفتید، به طور پیوسته در گوش من تکرار خواهند شد. </p><p> او نسبت به پنج سال پیش، وضعیت خود را بهتر مدیریت می کند اما هنوز با والدین خود زندگی می کند و شغلی ندارد. </p><p> پرشنوایی وضعیت نسبتا نادری است و البته مورد مارک شدید است، اما آسیب های شنوایی و دیگر مشکلات ناشی از صداهای بیش از اندازه بلند به طور فزاینده ای در جهان درحال رایج شدن هستند. گوش ها در یک محیط صوتی تکامل پیدا کرده اند که هیچ شباهتی به دنیایی که اکنون ما در آن زندگی می کنیم، نداشته است. </p><p> دانیل فینک، پزشک متخصص داخلی بازنشسته ای در کالیفرنیا است که پرشنوایی خفیف تر او در یک رستوران شلوغ در شب سال نو سال ۲۰۰۷ آغاز شد. او که اکنون یک فعال ضد آلودگی صوتی است، گفت: </p><p> تا قبل از انقلاب صنعتی، خواب مردم بیشتر به وسیله ی صدای خروسی از اطراف آشفته می شد. </p><p> احتمالا نخستین کسانی که به خاطر شغلشان دچار مشکلات شنوایی شدند، کارگرانی بودند که با فلز کار می کردند. آهنگران، افرادی که زنگ کلیسا را به صدا درمی آوردند و کارگرانی که دیگ های بخار را می ساختند، همه از این مشکل رنج می بردند. </p><p> در دنیای امروز، وقتی سخن از صدای بلند به میان می آید، اغلب مردم به موسیقی تقویت شده فکر می کنند؛ جذابیتی که ممکن است ریشه ی بیولوژیکی داشته باشد. در سال ۱۹۹۹، دو دانشمند از دانشگاه منچستر آزمایشی را طراحی کردند و در آن از دانشجویان خواستند که به صدای موسیقی در حد صدای کلوب های رقص گوش دهند. این صداها به آن اندازه بلند هستند که درصورت مواجهه ی طولانی مدت موجب وارد آمدن آسیب دائمی به شنوایی شوند. دانشمندان دریافتند که موسیقی بلند موجب تحریک بخش هایی از گوش داخلی شرکت کنندگان می شد که در تعادل و جهت یابی فضایی نقش داشت و از این طریق موجب ایجاد حس دلپذیر حرکت بدون جا به جایی می شد (وقتی که صدای موسیقی بلند است، حتی وقتی سرجای خود نشسته اید، احساس می کنید درحال چرخش هستید). </p><p> نوازندگان کلاسیک و مخاطبان آن ها نیز با چنین خطراتی رو به رو هستند. برای نوازندگان نه تنها ابزار موسیقی خودشان یک منبع خطر محسوب می شود (ویولونیست ها همچون پیاده نظام های راست دست اول شنوایی گوش چپ خود را از دست می دهند)، بلکه ابزارهای نوازندگانی که پشت سر آن ها نشسته اند نیز برای آن ها خطرآفرین است. تهدیدهای سلامتی مرتبط با صدا فراتر از موسیقی است و چیزی بیش از شنوایی را تحت تاثیر قرار می دهد. </p><p> افرادی که در محیط های پر سر و صدا زندگی یا کار می کنند، نسبت به مشکلات هشدار دهنده ای نظیر بیماری قلبی، فشار خون بالا، وزن کم در هنگام تولد و دیگر مشکلات جسمی، شناختی و عاطفی که ناشی از دشواری تمرکز روی انجام وظایف پیچیده و نداشتن خواب کافی است، حساس تر هستند. از طرف دیگر، صدایی که ما تولید می کنیم فقط به خود ما آسیب نمی رساند؛ بلکه موجودات دیگر نیز از این مسئله در رنج هستند. لس بلومبورگ، بنیان گذار و مدیر اجرایی سازمان غیرانتفاعی NPC می گوید: </p><p> کاری که ما داریم با منظره ی صوتی خود انجام می دهیم، تباه کردن آن است. این یک زباله ی صوتی است و اگر شما بتوانید آنچه را می شنوید ببینید، چیزی شبیه توده هایی از بسته بندی های مک دونالد (زباله) است که هنگام رانندگی آن را بیرون از پنجره پرت می کنیم. </p><p> در ماه فوریه، بروتپاریف ، یک سازمان غیرانتفاعی که بر سطوح سروصدای موجود در پاریس نظارت دارد، گزارشی را منتشر کرد که در آن پیش بینی های پزشکی سازمان جهانی بهداشت را با نقشه ی صوتی حاصل از اطلاعات حسگرهای صوتی خود سازمان ترکیب کرده بود. نتیجه این بود که یک شهروند متوسط در هرجای پاریس، به خاطر ناخوشی های مرتبط با سروصدای ناشی از اتومبیل ها، کامیون ها، هواپیماها و قطارها بیش از ۳ سال از زندگی سالم خود را از دست می دهد. این تاثیرات سلامتی براساس دستورالعمل های منتشرشده ازسوی دفتر منطقه ای سازمان جهانی بهداشت در اروپا ، شامل وزوز گوش، اختلال خواب، بیماری ایسکمیک قلبی، چاقی، دیابت، نتایج نامطلوب تولد و نقایص شناختی در کودکان است. براساس اطلاعات گزارش شده در این دستورالعمل ها، آلودگی صوتی ناشی از ترافیک در اروپای غربی موجب کاهش سالیانه ی یک میلیون سال زندگی سالم می شود. </p><p> دفتر مرکزی بروتپاریف در مجتمعی کم ارتفاع در سنت دنیس واقع شده است. چندین هفته پس از انتشار گزارش فوریه، من با فانی میتلیسکی که از سال ۲۰۰۵ مدیر بروتپاریف بود، ملاقات کردم. او قبل از سفر به من هشدار داده بود که خیلی کم انگلیسی صحبت می کند. البته انگلیسی صحبت کردن میتلیسکی بهتر از چیزی بود که خودش گفته بود. او گفت: </p><p> برای اینکه بدانیم در کدام منطقه باید اقداماتی درجهت کاهش صدا انجام دهیم، ابتدا نیاز به اطلاعات داریم. قبل از بروتپاریف نیز سیاستمدارانی برای کسب منابع مالی به منظور ایجاد موانع صوتی تلاش کرده بودند اما این کار لزوما در مناطقی که بیشتر مردم در آن زندگی می کنند، انجام نشده است. </p><p> بروتپاریف یکی از خالقان اصلی شاخص هارمونیکا  است؛ روشی برای نشان دادن شدت مزاحمت های صوتی با استفاده از یک نمودار ساده. جذاب ترین ویژگی هارمونیکا این است که هیچ اشاره ای به دسی بل که حتی صداشناسان هم هنگام توضیح آن به مشکل برمی خورند، نمی کند (دسی بل ها لگاریتمی هستند. ۱۰۰ دسی بل معادل دوبرابر شدن صدای ۵۰ دسی بل نیست، بلکه شدت آن صدهزار برابر است). </p><p> مدیر فناوری بروتپاریف، کریستوف میتلیسکی، همسر فانی میتلیسکی است. او قبلا توسعه دهنده ی سیستم های کامپیوتری مؤسسه های مالی بود ولی در سال ۲۰۰۹، به این نتیجه رسید که شغل همسرش جالب تر از شغل او است و به همکاری با همسرش پرداخت. آن ها که در دهه ی پنجم زندگی خود به سر می برند، دارای سه فرزند بوده و هر روز صبح از شهر سورزن به پارک بولونی می روند. در اداره ی مرکزی، من و کریستوف در لابی با هم صحبت کردیم. روی یکی از دیوارها یک نقشه ی صوتی بزرگ از پاریس و حومه ی آن قرار داشت که روی آن جاده ها، ریل های قطار و خطوط پرواز به رنگ قرمز و برجسته ای نمایش داده شده بودند. روی میز چوبی جلوی نقشه نیز کاسه ی سفیدرنگی بود که پر از چیزی بود که از فاصله ی دور مانند آب نبات های دارای پوشش به نظر می آمد اما درواقع گوش گیر بودند. ما به اتاق کناری رفتیم. کریستوف گفت: «اینجا آزمایشگاه آکوستیک ما است.» او یکی از دستگاه های نظارت بر صوت بروتپاریف را که او در اختراع آن نقش داشت، دست من داد. نام این دستگاه «مدوسا» بود. </p><p> مدوسا چهار میکروفن داشت که در زوایای مختلفی قرار گرفته بودند. میله ای که میکروفن ها را نگه می داشت، به یک جعبه ی فلزی پیچ شده بود. درون آن یک رزبری پای تقویت شده قرار داشت. رزبری پای یک کامپیوتر ارزان و کوچک است که اولین بار با هدف استفاده در مدارس و کشورهای در حال توسعه طراحی شد ولی چنان قدرتمند است که در سرتاسر جهان برای کاربردهای بی شماری دیگری مورد استفاده قرار گرفته است. در پایه ی میکروفن مرکزی، دو دوربین چشم ماهی کوچک تعبیه شده بود که به صورت پشت به پشت قرار گرفته بودند و قادر به ثبت تصاویر ۳۶۰ درجه ای بودند. </p><p> مدوسا جانشین حسگرهای نسل اول بروتپاریف است که به سونوپود معروف است. سونوپودها متکی به قطعات گرانقیمتی هستند که از ژاپن وارد می شوند. اگرچه به علت اندازه ی بزرگ، جابه جایی سونوپودها مشکل است ولی هنوز هم از آن ها استفاده می شود. کریستوف می گوید: </p><p> سیستم ژاپنی خیلی خوب است ولی هرکدام از آن ها تقریبا ۳۰ هزار یورو هزینه دارد و ما نمی توانیم به اندازه ای که انتظار داریم آن ها را گسترش دهیم. بنابراین ما سیستم خودمان را ساختیم که کوچک و ارزان است. البته ایده ی کار همان است. بروتپاریف تعداد ۵۰ مدوسا را در مناطق شهری نصب کرده و قرار است در تابستان تعداد بیشتری اضافه کند. </p><p> در اتاقی دیگر، زن جوانی درحال سرهم بندی میکروفن های مدوسا با استفاده از قطعاتی بود که روی یک پیشخوان پخش شده بود. بیشتر قطعات حاصل چاپ سه بعدی بودند و او درحال انجام کاری مانند لحیم کاری بود. به گفته ی کریستوف، نحوه ی جهت گیری میکروفن ها روی یک مدوسا آن را قادر می سازد که منشا صدا را به دقت شناسایی کند و دوربین ها نیز از آن صحنه تصاویری زمان دار ثبت می کنند. من با خودم فکر کردم، می توان از مدوسا در خیابان هایی که محدودیت صوتی دارند، استفاده کرد زیرا به دقت می تواند مشخص کند که در کدام خط صدای موسیقی بیش از حد مجاز بود. مستندسازی هایی نظیر این در شهر نیویورک مفید است زیرا در این شهر پلیس اغلب شکایت های صوتی را نادیده می گیرد یا چند روز بعد به آن ها پاسخ می دهد. کریستوف می گوید: </p><p> ایده ی این سیستم ها ارتباطی با پلیس ندارد. این رویکرد باید آخرین گزینه باشد. ما سیستمی را ترجیح می دهیم که در آن افرادی مانند من و شما بتوانند حسگر را جایی قرار داده و داده های عینی به دست آورند و سپس ما می توانیم با هم صحبت کنیم و با هم راه حلی برای آن پیدا کنیم. هرچند ممکن است از این داده ها در دادگاه نیز استفاده شود. </p><p> چند هفته بعد من از مرکز پروژه ی کوچک تر و مشابهی در بروکلین دیدن کردم. هدف این پروژه که SONYC نام دارد و عمدتا بنیاد ملی علوم آن را تأمین مالی می کند، به گفته ی مارک کارترایت یکی از دانشمندان این پروژه، این است که آلودگی های صوتی را نظارت و تجزیه و تحلیل کرده و راه حل هایی برای کاهش آن پیدا کند. هرکدام از حسگرها تنها یک میکروفن دارند که دارای طول تقریبی ۸ اینچ (۲۰ سانتی متر) بوده و در فوم پوشانده شده است. میکروفن به یک جعبه ی کوچک آلومینیومی مقاوم دربرابر آب و هوا که دارای یک رزبری پای نیز است، متصل است. در برخی موارد هم برای جلوگیری از نشستن کبوترها روی آن ها، خوشه های پلاستیکی روی آن ها نصب شده است که موجب شده موهایی که همراه باد می آیند را نیز در خود جمع کند. </p><p> روشی که SONYC از آن برای جمع آوری داده ها و مستندسازی نقض قوانین محدودیت تولید صدا استفاده می کند، از روش بروتپاریف متفاوت است. پژوهشگران SONYC در حال توسعه ی الگوریتم هایی هستند که امیدوارند سرانجام قادر به شناسایی تمام منابع صدا باشد؛ کاری که اصطلاحا به آن «گوش دادن ماشین» می گویند. چارلی میدلاز یکی از دانشمندان دیگر این پروژه می گوید: </p><p> داشتن شبکه ای از حسگرها که در کل شهر مستقر باشد، ما را قادر می سازد الگوهای صداها و نحوه ی توسعه ی آن را در اطراف مناطقی مانند مکان های ساخت و ساز ساختمان ها بهتر بشناسیم. </p><p> او به این نکته نیز اشاره می کند که SONYC همچنین مدرک مستندی از تخلف را در اختیار اداره ی حافظت از محیط زیست قرار می دهد. میدلاز و همکارانش هنوز درحال آموزش الگوریتم خود هستند. آن ها برای این کار از کمک «دانشمندان شهروند» بهره می برند. این شهروندان با مراجعه به صفحه ی وب این پروژه، یک فایل صوتی ده ثانیه ای را که به وسیله ی حسگرها جمع آوری شده است، گوش می کنند و شبیه ترین صدا به آن را انتخاب می کنند: مته، آژیر ماشین، اره برقی یا موتوری با اندازه ای نامشخص. میدلاز تکرارهای کنونی الگوریتم را با اجرای متناوب یک مته ی برقی و آژیر یک ماشین آتش نشانی اسباب بازی در نزدیکی حسگری که روی میز او قرار گرفته است، نشان می دهد. الگوریتم به طور موفقیت آمیزی هرکدام را شناسایی و سطح دسی بل هم کدام را اندازه گیری کرد. </p><p> من همراه با چارلز کومانوف، اقتصاددانی که طرح های قیمت گذاری تراکم شهر را توسعه داده است، به آزمایشگاه SONYC رفتم. کومانوف طی پنج دهه ی گذشته تقریبا روی تمام موضوع های زیست محیطی ازجمله آلودگی صوتی کار کرده است. او می گوید: </p><p> اگر از مردم یپرسید درصورتی که بتوانید تمام آلودگی های صوتی وسایل نقلیه ی موتوری یا تمام آلودگی های هوایی آن ها را حذف کنید، شما کدام را انتخاب خواهید کرد، به عنوان یک قانون، اکثریت آلودگی صوتی را انتخاب می کنند. </p><p> کومانوف یک ابزار حرفه ای اندازه گیری صدا داشت. ما با دوچرخه به بروکلین رفتیم و در میانه ی راه روی پل منهتن توقف کردیم تا صداها اندازه گیری کنیم. متر صداسنج او نشان می داد که در نقطه ای که ما ایستاده بودیم، میانگین سطح صدای اطراف که عمدتا از ترافیک موتوری روی پل ناشی می شد، حدود ۷۰ دسی بل است؛ تقریبا معادل چیزی که شما هنگام استفاده از جاروبرقی در خانه تجربه می کنید. کمی بعد، قطاری از فاصله ی ۲۰ یا ۳۰ فوتی (۹-۶ متری) ما عبور کرد و عدد صداسنج ناگهان به ۹۵ دسی بل رسید؛ بیش از ۳۰۰ برابر افزایش در شدت صوت و ۵ تا ۶ برابر افزایش در صدای درک شده، یا تقریبا همان چیزی که هنگام استفاده از یک ماشین چمن زنی بنزینی تجربه می کنید. صدای قطار از لحاظ فیزیکی دردناک نبود ولی تقریبا صحبت کردن بسیار بلند را نیز غیرممکن کرد. </p><p> در کشور آمریکا و از دهه ی ۱۹۷۰ مقرراتی درزمینه ی میزان مواجهه با صدا در محل کار وضع شده است. اما این قوانین تمام صنایع را پوشش نمی دهد و به خوبی نیز اجرا نمی شوند. دولت اذعان کرده است حتی زمانی که قوانین رعایت می شود، حدود تعیین شده به اندازه ای پایین نیستند که از تمام کارگران دربرابر آسیب شنوایی محافظت کند. به عنوان مثال، مقررات اداره ی ایمنی و بهداشت حرفه ای، به کارگران اجازه می دهد که برای کل دوران ۴۰ ساله ی شغل خود، برای ۴ ساعت در روز و ۵ روز در هفته، در معرض صدای ۹۵ دسی بل قرار گیرند. </p><p> این نوع قوانین از همان اول غیرعاقلانه بوده اند و نتایج پژوهش های مختلف نیز بر نامناسب بودن آن ها تاکید می کند. درواقع نتایج پژوهش هایی که اخیرا در زمینه ی ناشنوایی پنهان انجام شده است، نشان می دهد حتی در سطوح صدایی که بسیار پایین تر از حد تصور است و نیز طی مدت زمان های بسیار کوتاه تر، امکان وارد آمدن آسیب های دائمی به شنوایی وجود دارد. </p><p> در این زمینه برخی از پژوهشگران معتقد بودند که صدای ترافیک برای موجودات دیگر نیز آزاردهنده است اما آن ها نمی دانستند که چگونه اثرات آن را جداگانه از عوامل دیگری نظیر ساخت و ساز جاده ها، انتشارات گازی وسایل نقلیه، نمک پاشی بزرگراه ها و دیگر مزاحمت های مستقیم و غیرمستقیمی که حاصل از وابستگی ما به اتومبیل ها و کامیون ها است، جدا کنند. </p><p> در سال ۲۰۱۲، جسی باربر استاد دانشگاه ایالتی بویز به همراه همکارانش، جاده ای به طول نیم کیلومتر در منطقه ای که پیش از آن هیچ جاده ای از آن رد نشده بود، ساختند. آن ها ۱۵ جفت بلندگو را به تنه ی درختان صنوبر داگلاس متصل کردند و درجریان مهاجرت پرندگان در فصل پاییز صداهای ضبط شده ی ترافیک را پخش کردند. کریس مک کلور یکی از همکاران این پروژه گفت: </p><p> ما سیم ها را در شلنگ هایی قرار دادیم تا موش ها آن ها را نجوند و برای جلوگیری از نفوذ باران نیز حفاظ هایی روی بلندگوها ایجاد کردیم. </p><p> صداهای ضبط شده به هیچ عنوان گوش خراش نبود و حتی برای ساکنان شهر نیویورک آرامش بخش هم بود. اما تاثیر آن روی پرندگان مهاجر هم فوری و هم قابل توجه بود. در جریان دوره هایی که بلندگوها روشن بودند، تعداد پرندگان به طور متوسط حدود ۲۸ درصد کاهش یافت و چندین گونه هم به کلی از این منطقه فرار کردند. گونه هایی که ماندند به شدت تحت تاثیر قرار گرفتند. هیدی وار کارلیل نیز که در این پروژه مشارکت داشته است، می گوید: </p><p> اگر برای مثال فقط تعداد چکاوک های مک گیلیوری را بشمرید، ممکن است بگویید آن ها از سر و صدا ناراحت نیستند. اما هنگامی که آن ها را وزن کردیم، متوجه شدیم که آن ها چاق نمی شوند و قادر نیستند انرژی مورد نیاز برای مهاجرت خود را ذخیره کنند. </p><p> چندین سال قبل از آزمایش جاده ی مصنوعی، گروهی از پژوهشگران مطالعه ی مشابهی را زیر آب انجام دادند. آن ها غلظت متابولیت های هورمون مرتبط با استرس را در مدفوع نهنگ های سیاه در خلیج فاندی اندازه گیری کردند. پژوهشگران برای برای تشخیص بوی مدفوع نهنگ ها از سگ های آموزش دیده استفاده کردند. در اواسط ماه سپتامبر سال ۲۰۰۱، غلظت متابولیت ها افت پیدا کرد ولی در فصل بعد مجددا بالا رفت. دانشمندان از هیدروفون هایی برای نظارت بر سطوح صدای زیر دریا در این خلیج استفاده کردند و متوجه شدند کاهش در استرس دقیقا با کاهش ناگهانی در صداهای زیر دریا که به وسیله انسان تولید می شد، مقارن بود. دلیل آن، توقف موقت حمل و نقل دریایی بود که به دنبال حادثه ی ۱۱ سپتامبر رخ داد. </p><p> پیتر تیاک متخصص اکولوژی رفتار که در هفت سال گذشته عضوی از دانشگاه سنت اندروز اسکاتلند بوده است، درمورد پروژه ی خلیج فاندی برای من توضیح داد. او پژوهش هایی در مؤسسه ی اقیانوس شناسی وودز هول در دماغه کاد  انجام داده است. ما در آزمایشگاهی در طبقه ی دوم ساختمان پژوهش های دریایی نشسته بودیم و او توضیح می داد که صدا می تواند هم ازطریق تاثیر مستقیم و با آسیب جسمی و هم از راه غیرمستقیم و به وسیله ی ایجاد اختلال در تغذیه، جفت گیری و ارتباط برقرار کردن به موجودات دریایی آسیب وارد کند. او گفت: </p><p> ما موجودات بصری هستیم ولی حیوانات دریایی لازم نیست که این طور باشند. زیر دریا ممکن است شما قادر باشید تا ۱۰ متر را ببینید ولی صداهایی از هزار کیلومتر دورتر را می توانید، بشنوید. </p><p> بلندترین صداهای انسانی در اقیانوس به وسیله ی تفنگ های بادی لرزه ای ایجاد می شود. از این تفنگ ها برای یافتن ذخایر زیردریایی نفت و گاز طبیعی استفاده می شود. این صدا چنان بلند است که مانیتورهای صوتی نصب شده در شیار میانی اقیانوس اطلس، آن ها را از صدها و بلکه هزاران مایل دورتر تشخیص می دهد. هرچند ازلحاظ کل انرژی صوتی که انسان در اقیانوس تولید می کند، حمل و نقل دریایی بیشترین سهم را دارد. </p><p> تیاک تجهیزات پژوهشی مورد استفاده را نیز به من نشان داد. ما از گروهی از فریزرها، اتاقی با یک سی تی اسکن و یک اره نواری بزرگ گذشتیم و سپس وارد اتاقی شدیم که مجهز به نسخه های بزرگی از انواعی از میزهای فولاد ضدزنگ بود که ممکن است نظیر آن ها را در اتاق کالبد شکافی دیده باشید. یکی از پژوهش های در حال انجام تیاک، مطالعه ی تاثیر سونار روی پستانداران دریایی است. او و همکارانش یک مانیتور صدا و حرکت را طراحی کرده اند که می تواند با استفاده از فنجان های مکشی روی پشت نهنگ ها بچسبد. نتایج آن ها نشان می دهد برخی گونه ها برخلاف آن چه قبلا تصور می شد، نسبت به سونار حساس تر هستند. او در این رابطه گفت: </p><p> آن ها اگر صدای سونار را بشنوند، چرا را متوقف و منطقه را ترک کرده و برای چندین روز به آنجا باز نمی گردند. گاهی اوقات هم نهنگ های ترسیده به سطح آب می پرند و در اثر کاهش فشار یا آمبولی هوا در یک سرخرگ، جان خود را از دست می دهند. ما اکنون کاملا مطمئن هستیم اتفاقی که می افتد، این است که نهنگ ها در عمق یک کیلومتری و در تاریکی به یافتن غذا مشغولند و صدای سونار موجب آغاز یک واکنش هراس در آن ها می شود. </p><p> تیاک می گوید دیرزمانی است می دانیم صداهای ایجادشده به وسیله ی انسان می توانند روی صداهای جفت گیری جانوران تاثیر بگذارند و از این طریق موفقیت تولیدمثلی بسیاری از گونه ها را کاهش دهند. این کاهش در تعداد حتی برای زیست شناسان دریایی نیز قابل تشخیص نیست؛ زیرا ناکامی در تولیدمثل منجر به ایجاد لاشه در سواحل نمی شود. او توضیح داد: </p><p> حتی اکنون، برآوردهای ما از اندازه جمعیت پستانداران دریایی با خطای زیادی همراه است، بنابراین اساسا جعیت قبل از اینکه ما متوجه شویم در مسیر حرکت به سوی انقراض قرار می گیرد و این هنگام دیگر خیلی دیر خواهد بود. </p><p> همان روزی که من و کومانوف میزان صدا را روی پل منهتن اندازه گیری کردیم، من با آرلین برونزافت که یک استاد بازنشسته روانشناسی محیطی بود نیز ملاقات کردم. در این رابطه، او و همکارش در سال ۱۹۷۵ مقاله ی پژوهشی تاثیرگذاری منتشر کردند. او توضیح داد: «یکی از دانشجویان من در کالج لهمان می گفت فرزند او در مدرسه ی ابتدایی کنار یک خط قطار درس می خواند و کلاس چنان پر سر و صدا است که دانش آموزان چیزی یاد نمی گیرند. مدرسه در انتهای شمالی منهتن واقع شده بود و مسیر قطار ۶۷ متر از ساختمان مدرسه فاصله داشت. این دانشجو می گفت که او و برخی از والدین دیگر قصد شکایت دارند، اما همسر برونزافت که یک وکیل بود به او گفت که برای اینکه موفق شود باید ثابت کند که کودکان آسیب دیده اند.» </p><p> برونزافت برای حل این مشکل دست به کار شد و متوجه شد در سمتی از ساختمان که رو به روی خطوط آهن بود، عبور قطارها موجب می شد میزان صدا به سطح صدای موجود در یک کنسرت راک برسد و این صدا هر ۴/۵ ساعت یک بار به مدت ۳۰ ثانیه تکرار می شد. در طی آن دوره ها معلم ها مجبور بودند یا تدریس را متوقف کنند با اینکه فریاد بکشند و سپس وقتی قطار عبور کرد، دوباره توجه دانش آموزان را جلب می کردند. برونزافت، نمرات سه سال آزمون خواندن مدرسه را از مدیر گرفت. او گفت: </p><p> باید بگویم او یک مدیر فعال بود و حتی توانست نشان دهد که بچه های کلاس ششم در سمت خط قطار نسبت به آن هایی که در سمت ساکت تر مدرسه بودند، دچار افت تحصیلی شده اند. </p><p> برونزافت مسئولان را ترغیب کرد که سقف کلاس ها را با کاشی های عایق صدا بپوشانند و نیز از سازمان خدمات ریلی خواستند که درمحل های رابط ریل ها لایه های لاستیکی قرار دهند. او در مطالعه ای که در سال ۱۹۸۱ منتشر کرد، نشان داد آن اقدامات مؤثر بوده و شکاف تحصیلی دانش آموزان دو طرف ساختمان مدرسه از بین رفته است. </p><p> برونزافت نسبت به تردید دانشمندان و سیاستمداران در زمینه ی انجام اقداماتی بر اساس این داده های متقاعد کننده ولی ناقص ناراحت است. او مرا به دفترش برد و پوشه ای را به من نشان داد که حاوی رساله های چاپی دولت آمریکا بود که عمدتا مربوط به دهه ی ۱۹۷۰ و زمان ریاست جمهوری ریچارد نیکسون بود. در یکی از آن ها درمورد تاثیرات آلودگی صوتی روی کاهش شنوایی، بیماری قلبی عروقی، اختلال خواب و تأخیر در توسعه ی گفتاری و خواندن در کودکان توضیح داده شده بود. او به نقل قولی از ویلیام اچ استوارت یک جراح عمومی در آمریکا، اشاره کرد. استوارت در کنفرانسی در سال ۱۹۶۸ درمورد تهدید ناشی از آلودگی صوتی گفته بود: </p><p> آیا ما باید صبر کنیم تا هرگونه ارتباطی را در زنجیره ی علیت ثابت کنیم؟ در بحث محافظت از سلامتی عمومی، اثبات مطلق یک مسئله دیر به دست می آید و انتظار کشیدن برای آن به معنای دعوت فاجعه یا طولانی کردن آن مشکل است. </p><p> و البته این مربوط به نیم قرن پیش است. اگرچه دانشمندان هنوز همه چیز را درمورد تاثیر صدا روی موجودات زنده نمی دانند، اما در برخی از زمینه ها نیز دانش زیادی دارند و مدت ها است می دانند چگونه می توان دنیا را آرام تر کرد. پیتر تیاک می گوید که کاهش تاثیر صدای حاصل از حمل و نقل جهانی امکان پذیر است، زیرا نیروهای دریایی سرتاسر جهان میلیاردها دلار صرف یادگیری نحوه ی ساخت کشتی های بی سرو صدا کرده اند. او پیشنهادهایی هم داشت: </p><p> یک روش، جدا کردن فیزیکی موتورها از بدنه ی فلزی کشتی است؛ دیگری ساخت پروانه های کشتی به صورتی است که امواج شدیدی در آب ایجاد نکنند و نیز باید خودروهای زیرزمینی (مترو) روی لاستیک حرکت کنند. محدودیت سرعت در بزرگراه باید تشدید شود و موتورسیکلت ها نیز موظف شوند استانداردهایی را رعایت کنند. آژیرهای جهت دار می تواند به طور قابل توجهی آلودگی صوتی را برای افرادی که در مسیر وسیله ی اورژانس نیستند، کاهش دهد. </p><p> برونزافت با اشاره به این نکته که اندازه گیری صداها مهم است ولی پایان کار نیست، گفت: </p><p> اگر من ببینم داده ها در راستای اقداماتی استفاده نمی شوند، ناراحت می شوم. ما همه ی این چیزها را در دهه ی ۱۹۷۰ هم داشتیم ولی کاری انجام ندادیم. </p>

ادامه خبر :

ads

جدیدترین خبرها